Gezi Parkı ve Yaşanan Sürecin Getirdikleri

Taksim Gezi Parkı’nda bir grup aktivist ve duyarlı çevre dostunun başlattığı, ülke tarihinin en önemli sivil itaatsizlik ve kitlesel eylemlerinin kaynağını oluşturduğu olaylar bir süredir ülke gündeminin en önemli meselesi olarak varlığını sürdürmekte. Elbette ki bu satırların genel içeriğinde, her zaman için hayatımızın anlamı saydığımız Galatasaray ve onun uzantısı analizler, takımımıza olan aşkı satırlara dökmek var ; ancak ülke tarihinde görülmemiş bu kitlesel eylem hakkında da bir şeyler söylemek gereği duyduğumuzdan düşüncelerimizi satırlara dökmek istedik.

Evet, Taksim Gezi Parkı, ülke çapında kitlesel duyarlılığı, demokrasi arayışını tekrardan kitlelerin aklına, vicdanına soktu; ama bu duyarlılık ne yazık ki ülkemizin aynası olan şiddet unsuru eylemlerin ardından akıl ve vicdanlara girdi. Gezi Parkı’nın doğasınca kalmasını isteyen aktivistler, ne yazık ki son dönemde birçok insanı vicdani olarak, fiziksel olarak yaralayan, isyan ettiren polis gazı ve orantısız güç kullanımına maruz kaldı. Bundan önce toplumsal olaylarda ve taraftarlar üzerinde sıkça karşı karşıya kalınan bu şiddetvari görüntü ve eylemler, insanların vicdan ve akıl eşiklerinin sınırlarını son olarak Taksim Gezi Parkı’nda zorladı ve kitlesel bir duruş hareketi de başlamış oldu.

Bilinmesi gerekir ki; demokratik ülkelerde eylem yapmak, sosyal olaylara karşı tepki vermek, huzur ve güven ortamını bozacak her türlü olaya karşı koymak vatandaşların en doğal hakkıdır. Bu hakta bizim gibi anayasal yönetimlerin olduğu ülkelerde sonuna kadar meşrudur. Hakkını anayasadan almış bireylerin bu eylem hakkını da kimsenin alması doğru değilken;  maalesef ki insanlar şiddet ile karşı karşıya kalmıştır.

Taksim Gezi Parkı eylemleri sonuna kadar doğrudur ve milyonların vicdanı ve özgür iradesi onlarladır; ancak…

Ancak ilk günden sonra yaşanan ve yaşatılmak istenenler noktasında ne yazık ki yanlışlıklar ve bilinçsiz eylemler söz konusudur. Olay meşru bir kitlesel eylem iken, ne yazık ki sokaklara taşınmış; sokaklar şiddetini arttıran polisler ve marjinal eylemlerinin içine halkı katmak isteyen grupların çarpışma alanına dönüşmüş ve amacı hak aramak olan kitleler de bu olaya dahil edilmiştir. Ve yine kitlesel hak arama mottolu bu eylemler iktidar cephesince de yeterince yorumlanamamış, amacı salt olarak hak arama olan insanların hassasiyetlerine sırt çevrilmiştir.

Olayı daha derinden ve tarafların yapabilecekleri açısından değerlendirmek gerekirse, iktidar ve başbakan olayı maalesef ki doğru yorumlayamadı. Taksim Gezi Parkı’nda Avm yapılması ve ağaçların tahribatı konusunda acil eylem planları halkın genel isteği tarafınca yorumlanamadı. Halbuki bugüne kadar yaşanmamış bu kitlesel eylem, anti-iktidar yanlılarının değil, genel kamuoyu ve iktidar sempatizanlarının da vicdanlarını yaralamıştı. Şiddetvari eylem ve orantısız güç kullanımı tüm kamuoyunun tepkisini toplamıştı; ancak hiçbir şekilde ‘ben yaptım, doğrudur’ algısından geri adım atılmadı ve sokaklardaki şiddet önlenemez bir hal aldı. Oy vermiş yüzde 50’nin sokakları çıkması tehditi ile aba altından sopa gösterildi. Orantısız güç kullanan polislere duyarsız kalındı.

İlk günden itibaren olaya hassas duyarlı insanlar, Gezi Parkı tekrardan açıldıktan sonra,  Bölge İdari Mahkemesi, Taksim Topçu Kışlası projesine karşı açılan davada yürütmeyi durdurma kararı verdikten sonra amacına şimdilik de olsa ulaşmış onlarca insan, bu haklı eylemi marjinal gruplardan ayrı bir çerçeve de tutamadı. ‘Occupygezi’ hashtagi ile sesler dünyaya kendi ülkesinde gezi işgali yapar gibi gösterildi. Halbuki hak arama mücadelesi vardı orada işgal yoktu. Yine sosyal medya üzerinden şiddete karşı çıkarken, şiddet dolu mesajlar atıldı. Marjinal gruplar sokakları savaş alanına çevirirken, olay tamamen bir iktidarla hesaplaşma mücadelesine döndü. Eylemlerin içine şiddet karışırken haklı olan gruplar ne yazık ki kendilerini haksız düşürecek durumlara düştüler.

Kitleler iktidardan memnun değilse bunu sokaklara çıkarak göstermesi  suç mudur sorusu bu noktada sorulabilir. Elbette ki sokakları doldurmak, Türk bayraklarını çıkartmak, kitlesel olarak eylemler yapmak haktır; ancak eğer içimizde birazcık da olsa demokrasi inancı varsa; demokrasilerin sınavları seçimlerle verilir. Eğer ki kitleler bugün doğa için değil de iktidar için sokaklardaysa; bu sokaklara çıkış da ‘sivil direniş’ ismi ile lanse ediliyorsa birkaç noktanın altını çizmek de fayda var diye düşünüyorum. Direnişlerin liderleri olmak zorunda değil midir?  Yine iktidar bugünkü oy potansiyeline ulaşırken, bu tarz sokaklara çıkış ve ‘Demokrasi Mitingleri’ iktidarın lehine mi aleyhine mi olmuştur? Mevcut durumdaki marjinal gruplar, hala sokaktayken ve sokaklardaki varlıkları hali hazırda devam ederken sokakları bugün onlarla paylaşmak, sosyal medyadan uzak Anadolu halkından ne kadar olumlu tepki görür? Seçimlere on ay kala merkez sağ ve sol oyları bu kitlesel harekete rağmen, acaba başka bir muhalefet partisinde toplanabilir mi, bunu toplayacak bir lider mevcut mudur? Yine seçimlere on ay kala bugün sokaklarda olan muhalefet iç dinamiklerinde seçmenini ve kendi dışındaki seçmeni kendi çatısı altında nasıl toplayabilecektir?

Bu soruları uzatmak mümkün ve anlamlandırmak da insanların aklında ve düşüncelerinde saklı elbette. O yüzden de olay eğer iktidar ile hesaplaşma ise artık sokaklardan çekilme ve marjinal grupların amaçlarına oyun olmama vaktidir. Demokrasi hak arama ile olur; yanlış bile yapsa polis ile çatışmak, şiddeti sokaklarda devam ettirmek yanlıştır ve hak arama amacı, amacından sapar. 

Karşılıklı olarak iktidarıyla, muhalefetiyle bugün yaşanan süreç aklı-selim bir şekilde çözülmelidir. Darbelerden çekmiş, sıkı yönetimler yaşamış, yanı başında Arap Baharı’nı yaşamış bu ülke insanı ve iktidarı, dersler çıkartmalı bir an evvel kendine çeki düzen vermelidir. Huzuru, barışı isteyen milyonlarca Türk vatandaşı, sadece ama sadece bunu istemektedir. Ve ne olursa olsun aklı-selim insanlar sonunda kazanacaktır. Her şeyin en güzel şekilde çözülmesi dileğiyle. Var olsun Taksim Gezi Parkı ve tüm doğa...

Barnebau’dan Çıkış Yok Bize

Olduğumuz yer Şampiyonlar Ligi çeyrek finali. Rakibimizin adı Real Madrid. Maç sonucu üzücü bir flashback yaşatır nitelikte…

Son cümleyi yazının başında söylemek lazım öncelikle.  Belki hakem skandalı yaşanmasaydı oyun başka yerlerde olabilirdi ; ama bu sene Avrupa Arenası'nda hangi hakem kararı canımızı yakmadı ki? O yüzden Başta Fatih Terim olmak üzere, her futbolcunun canı sağ olsun. Buralarda olmak çok önemli ve buraları sindirebilmek için bu türden yenilgiler de kaçınılmaz.  Ama…

Ama yine de yapılamayanları irdelemek lazım. Öncelikle Galatasaray henüz bir takım; ancak iyi seviyede bir takım değil maalesef. Elbette ki bu da zaman gerektiren bir durum; ancak ülke içinde bir şekilde idare edilen durum, Şampiyonlar Ligi seviyesinde belirgin bir şekilde ortaya çıkıyor. Mağlubiyet sonrası ortaya çıkan resme baktığımızda dünkü maçta kazanmaya inanan futbolcu kim sorusuna cevap vermek oldukça güç. Karşınızdaki rakibe baktığınızda ise 11 tane kendinden emin futbolcu görüyorsunuz ki; bu bence taktik ve tekniğin çok ama çok üstünde bir gerçek. 

Maçın özelinde ise Mourinho, Kayseri izlenimleri ve izlediği maç kasetleri ile Galatasaray’ın eksi yanlarını çok iyi analiz ettiğini gösterdi bence. Pas oyunu ile hücuma kalkan Galatasaray takımını kalabalık orta sahası ve çabuk savunmacıları ile durduran Mourinho, hücumu bilinçli yapamayan rakibine karşu kendi hücum sistemini de çeşitli varyasyonlar ile şekillendirmekte zorlanmadı. Galatasaray’ın araya atılan toptan, yerleşik savunma konumunda iken ve duran toptan gol yemiş olması, bunun en net kanıtı zaten. İşin ilginç yanı ise hafızalar zorlandığında 2001 yılında da araya atılan bir topu Raul bitirmiş; duran toptan da Helguera kafa ile maçı 3-0 yapmıştı.

Sonuç olarak Galatasaray dün 12 sene sonra çeyrek finali görüp, Madrid’e rakip olmayı başarabilmiş bir takım olarak, kaybetmenin üzüntüsünden çok buralarda tekrardan olabilmenin gerektirdiği dersleri alarak yoluna devam etmeli. Galatasaray futbolcusu çıtasının devamlı buralarda olması gerektiğini düşünmeli. Bunun içinde buralarda oynamanın ligdeki başarı ve şampiyonluk olduğunu unutmamalı ve ligde kalan tüm maçları bu ciddiyetle oynamalı. Avrupa hikayesi de dolu bir Arena ortamında gelecek bir Real Madrid galibiyeti ile sonuçlanmalı. Yolumuz uzun yeter ki, istikrar ve özgüvenimiz hep bizimle olsun…

Şota Çıkmazı

Dün yine Fenerbahçe'nin yarıştan kopmaması için gereken yapıldı. Rakiplerine ana bacı küfreden, hakeme de sürekli bela okuyan Emre ve Volkan tek sarı kartla maçı tamamladılar. Maçtan sonra Şota ısrarla buna değindi. Yayıncı kuruluş dahil, adı geçen takımın taraftarları da küfür edenlerin Emre, Volkan, Gökhan Gönül olduğunu adları gibi biliyor ama Şota'yı yalancılıkla itham ediyorlar. Şansal Efendi çıkmış "Şota isim versin" diyor. Fenerliler hakeme, rakibe ana avrat söver, suçlusu yine Şota olur. Peki biz buna şaşırdık mı? Elbette hayır. Malum geçen sene ırkçılık yapan Emre neredeyse mazlum ilan edilecekti bu memlekette. Şimdi Şota isim verse çubuklu tosunla ayıboğan Volkan çıkıp "bize iftira atıyorlar, biz yapmadık, etmedik" diye ahkam kesecek; yine suçlu, hedef gösteren, azmettirici Şota olacak.

Yeni Transferlerle Muhtemel Kadrolar

Malum Sneijder ve Drogba transferleri hakkında ne söylesek boş. Şimdi oturup Drogba, Sneijder kimdir diye tanıtmaya çalışmak bile bu adamların kariyerine hakaret olur. Bu transferlerle ikinci yarı takımın ilk 11'i nasıl şekillenecek diye hepimiz merak ediyoruz. Bu bağlamda biz de kafamızda belli başlı kadrolar oluşturduk. Süper Lig için 3 farklı kadro dizilimi oluşturduk. Normalde Riera'yı kesmezdim ama yapacak bir şey yok gibi. İlk kadroyu asimetrik 4-4-2 olarak bilinen dizilişe göre yaptık. Burada Sneijder sol kanatta gibi dursa da hücuma daha yakın ve serbest bir alanda oynar gibi düşünebiliriz. Ayrıca bu taktikle maç içerisinde Hamit'in ortaya geçmesiyle 4-3-1-2'ye de dönülebilir.

İkinci kadro da 4-1-2-1-2 şeklinde. Aslında Bir nevi 4-3-1-2 de diyebiliriz. Bu kadroda forvette Drogba yanında Elmander'i düşündüğümüz için Melo kesik yedi;

Üçüncü kadro 4-2-3-1 dizilişinde. Burada Burak Yılmaz sağ kanatta görülüyor ancak orta sahaya Yekta'yı koyup, Hamit'i kanada çekerek Burak Yılmaz'ı kulübeye göndermek de mümkün;

Ve son olarak Schalke maçı için kurduğumuz kadro var. Bu maç için kesinlikle ve kesinlikle ileri uçta Drogba'nın yanında Elmander'i düşünüyoruz.

Cimbom Yüzümüzü Güldürecek Bu Sene…

Kurban Bayramı haftası oynanan maçlar da takımlarımız rakiplerini dağıttı; darısı tüm seneye…

Onlar için denilebilecek her söz eksik kalır. Engelsiz Aslanlar 4. Kez Dünya’nın en büyüğü…

Voleybol belki kanayan yaramız; ama kaptan Ulaş önderliğinde Fenerbahçe Grundig’i dağıtan erkek voleybolcularımız bu sene çok büyük başarılara imza atmaya yakın. 

Sezona ülkenin en iyi koçu ve onun '4 kupa' mottosu ile yolan çıkan Galatasaray Medical Park Fenerbahçe’den sonra Efes Pilsen’i de dağıttı ve şampiyonluk mesajını daha gür bir sesle verdi.

Ve en büyük göz ağrımız futbol takımı… Ekim ayı belki takım için iyi geçmedi ama geçen sene de geç form tutan bir takımımız vardı. Kayseri maçı ve alınan net skor Kasım ayı ile tekrardan çıkışa geçeceğimizin göstergesi bence…

Ruhun Geri Döneceği Maç

                                    

Gençlerbirliği maçına çıkan 11’inin 10 futbolcusu dünyanın çeşitli ülkelerinde hafta içi maç yaparak gelmişti Galatasaray’ın. Yani rakibinin futbolcularının hafta boyunca sadece bu maça odaklanarak geldiği bir atmosferde Galatasaray futbolcuları ivme kaybedilen bir periyotta takımca mental olarak toparlanma fırsatı bulamamıştı. Kaldı ki Hamit- Burak- Amrabat gibi rüşdünü ispat edememiş futbolcuların psikolojisi de mevcut futbollarının ortaya çıkamamasına, dolayısı ile de takımın geçen sezona oranla bir gömlek zayıf bir takım görüntüsü vermesine yol açmıştı, Gençlerbirliği maçı öncesi.

Böyle bir maç önü atmosferi sonrası Galatasaray kötü gidişe dur diyemedi ve 2 puan kaybıyla Ankara’dan dönmek zorunda kaldı. Lig yarışının uzun olması ve asıl arenanın Avrupa arenası olmasından dolayı maç ile ilgili çok fazla yorumda bulunmaya gerek yok ancak takım ile ilgili bazı noktalara değinmek de yarar var.

Takım şu ana kadar istenen seviyede değilse bunda kilit noktalar var elbette ki. Sıra sıra değinip, genel resmi görmek en mantıklısı olur bence. En önemli sorun bana kalırsa Ujfalusi’siz Galatasaray’ın hem savunma hem de ofansta dağınık bir görüntü sergilemesi. Defansif anlamda geçen sene Ujfalusi  Semih’i ne kadar ilk toplara gönderiyor diye yorumlar yapılmıştı; ancak bu hamlelerinde Ujfalusi’nin taktik zekası ve Semih’in eksiklerini bu yolla kapatmasının doğruluğu ortaya çıktı. Mevcut durumda Semih- Cris- Dany ikililerinden hiçbiri birbirlerini tamamlayamadı ve Ujfalusi gibi geriden top çıkartıp; orta alan ikilisini rahatlatamadı. Bir diğer sorun da Elmander’in güçlü görünmeyen fiziği ve dolayası ile de 4-5-1’e dönüşen 4-4-2’i sistemini görememiz. Gençlerbirliği maçı Elmander’in dönüş sinyalini verdi ki bu Galatasaray’ın geri dönüşü için çok önemli olacak bence. Son olarak da Selçuk ve milli takım krizi…  Geçen senenin açık ara en iyi Türk oyuncusu ne hikmetse ‘taktiğe uymayan futbolcu’ damgası yedi ve bugüne kadar olayların içine çekilmeyip sadece işini yapan Selçuk bu durumdan bir hayli etkilendi. Mart ayına kadar Milli kabus da bittiğine göre geçen seneki Selçuk tekrardan dönecektir. Bana kalırsa Melo’nun geç katılımı, bireysel performans düşüklükleri, Burak- Amrabat’ın tipik 4-4-2 oyuncusu olmayışları da şu an yaşanan düşüşün sebepleri ancak asıl problemler uzun olarak değindiğim üç maddenin içerisinde gizli.

Ama geçen sene de geç form yakalamış bir Galatasaray takımı vardı ve üst üste kazanılan maçlar ile takım almış başını gitmişti. Geçen sene Galatasaray’ı başka yapan maç kesinlikle Arena’da kazanılan 3-1’lik Fenerbahçe maçıydı. O maçtan sonra takım bambaşka bir takım haline dönüşmüştü. İşte Cluj maçı da bu sezon tekrardan takım olacağımız maç olmalı. Mevcut resimde 0 puan ve grup sonunculuğu var ancak bu takım içerde, dışarıda Cluj galibiyetleri ile rahatlıkla 10 puanı görebilir bu grupta. Eğer bildiğimiz maç önü Fatih Terim performansı şu anlarda takımın üzerine sinmişse bu ana kadar yaşanan puan kayıplarının hiçbir önemi yok benim için. Yarın yeter ki futbolcular motive olarak çıksınlar bu maça ve erken bir gol bulup oynadıkça zevk veren hücum futbolu  ile Cluj’u Arena’nın çimlerine gömsünler.

Galatasaray Gibi Oynayın Yeter

                            
Gün geldi çattı. Saat 21.45'te ait olduğumuz yerde, ait olduğumuz platformda, kendi mabedimizde Avrupa'da Galatasaray'ı gösterme zamanı tekrardan.

Her maçın canı ayrıdır; ancak Galatasaray gibi oynamak, o ruhu yansıtmak her maç için temel amacımız olmalı bizim. Hamit'in olmaması, Elmander'in belirsizliği asla takımı etkilememeli bugün. Temel felsefe oyunun her anında pres olmalı, rakibi bir zamanlar diğer Avrupalı takımları nasıl bunaltmış isek bugünde aynen o şekilde bunaltmalı, bezdirmeliyiz oyun hakimiyetimizle. Elbette ki Terim bu maçı kafasında çeşitli defalar oynamış, yaşamıştır ama özellikle ilk 20 dakikada üstünlüğü yakalayan bir Galatasaray, Braga'yı rahatlıkla evine puansız gönderecektir. Bence Manchester maçı birçok görüşün aksine bizim için Avrupalı Galatasaray'ın dönüşü için olumlu sinyaller vermedi. Ama bugün kesinlikle sahada daha farklı bir Galatasaray olacaktır, olmalıdır da.

Kilit oyuncular Muslera, Selçuk ve Burak olacaktır bu maçta. Bu sezon resmi maçlardaki tek gösterişli performansını Manchester maçında sergileyen Muslera bu maçta da takımın en kilit oyuncusu olacaktır. Oyunun iki yönünde takımı yönlendirecek Selçuk, duran toplarda da takımın golle buluşmasında en önemli rolde olacak. Ve tabi ki Burak... Hala tartışılan bir pozisyonda olan Burak bugün gol yollarında kendi gibi oynarsa, rahatlıkla gol veya goller bulacaktır.

Benim bu maça inancım tam. Stadyuma gelen her taraftar, oyunu tıpkı futbolcular gibi yaşar, sonuna kadar destek verirse; eminim ki yeni bir zafer gecesi yaşarız bugün. Grubun en önemli maçına çıkacağımız bugünde her oyuncu kendi rolünü, kendi kariyerinin en özel günlerinden birine çıkacakmış gibi yaşamalı ve galibiyeti takım halinde yakalamalıyız. Tekrardan diyorum; ''Galatasaray gibi oynayın yeter'' bu akşam...